Treść fragmentu „Sprawozdania z działalności Komitetu Budowy Kościoła”, wł. AKMwK.

KOMITET BUDOWY KOŚCIOŁA
PARAFII Nowa Huta – Bieńczyce

Sprawozdanie z działalności Komitetu Budowy Kościoła w Nowej Hucie

Maleńka kapliczka mieszcząca się w pokoju o wymiarach 6 x 9 m istniała w Bieńczycach od dawna. Kapliczka ta mieściła się w domu zwanym „dworkiem”. Do pierwszej wojny światowej mieszkały tam SS. Szarytki.

W okresie międzywojennym „dworek” stanowił ośrodek pracy katolicko-społecznej. Tu miały swoją siedzibę:
a/ Katolickie Stowarzyszenie Mężów
b/ Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej
c/ Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej oraz
d/ Stowarzyszenie Dzieci Maryi.

W tym to czasie we wschodniej części domu przez wybicie ściany działowej urządzono z dwóch pokoi jedną salkę o wymiarach 6 x 9 m. W tej to salce grywała młodzież przedstawienia i odbywały się spotkania.

W czasie niemieckiej okupacji gdy niewykorzystana stała salka teatralna padła myśl przeniesienia kaplicy z pokoju, gdzie obecnie mieści się kancelaria parafialna – do tejże salki. Przy tej okazji obniżono w przyszłej kaplicy poziom podłogi zakładając na niej terazzo, wybito dodatkowo drzwi wprost na ogródek prowadzące oraz dobudowano maleńkie prezbiterium i jeszcze mniejszą zakrystię. Zamurowano równocześnie drzwi prowadzące z kuchni do kaplicy.

Ta właśnie kaplica – z chwilą rozpoczęcia budowy Nowej Huty stała się zawiązkiem przyszłej parafii. – Przed wojną, w czasie i po jej zakończeniu obsługiwana była kaplica przez X. X. wikariuszów z parafii Raciborowice, do której to parafii należała gromada Bieńczyce do momentu erygowania osobnej parafii na miejscu.

Już w latach powojennych Msze św. odprawiały się w każdą niedzielę. W tym czasie obsługiwali kaplicę początkowo Ks. Walczak z Diecezji Lwowskiej, a następnie OO. Cystersi z Mogiły.

W roku 1952, a więc w trzecim roku budowy Nowej Huty, kiedy pod bokiem Bieńczyc zaczęły wyrastać coraz to nowe bloki i całe osiedla, przybył na stałe do Bieńczyc Ks. Kościelny – jako przyszły administrator erygowanej dnia 7. czerwca tegoż roku parafii Nowa Huta – Bieńczyce.

Już w tym czasie ilość gromadzących się wiernych była tak duża, że kaplica – która wystarczała dla mieszkańców gromady Bieńczyce – nie może pomieścić wzrastającej wciąż liczby nowych parafian.

W tym roku 9. sierpnia Ks. Proboszcz po raz pierwszy występuje z prośbą do Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie o wydzielenie miejsca pod kościół w Nowej Hucie.

Coraz liczniej gromadzący się wierni na Msze św. i nabożeństwa zmuszeni są stać na ogrodzie, gdyż szczupła kapliczka żadną miarą nie może pomieścić tak wielkiej ich liczby. Powstaje myśl, by przed zimą jeszcze zbudować przed wejściem do kaplicy choćby drewnianą przybudówkę, gdzie przed deszczem i śniegiem w jesieni i w zimie mogliby się schronić uczestniczący w nabożeństwach wierni. Bez wielkich trudności, dzięki ofiarności parafian postawiono drewnianą szopę. Władze Dzielnicowe w Nowej Hucie …